ఔను!

తాత్కాలికంగా మూడు నెలల పాటు (కాస్త అటూ ఇటుగానే లెండి!) నేను తీసుకున్న సెలవు ఇక ముగిసింది.

నా సెలవుకి కారణాలు? షరా మామూలుగా నేను ఇంతకు ముందు చెప్పినవే. మా ఇంటికి తలపెట్టిన షోకులు (పెయింట్లు, ఇంటి చుట్టూ ఫ్లోరింగ్, కొత్త లైట్లు, కొత్త కర్టెన్లు, ఇంటి బయట ఓ బాత్ రూమ్ మొ.వి) మూడు రోజుల క్రితమే పూర్తయ్యాయి. నేనేదో చెమట చిందించేసేనని కాదనుకోండి. కానీ పని సక్రమంగా -డబ్బుకి తగినట్లుగా-  జరుగుతోందా లేదా అన్న ఆలోచన పని చేస్తుంటుంది కదా! ఆ విధంగా ఒక డైవర్షన్!

ఈ మూడు నెలలూ నేను మా ఊరూ, నా ఊరూ మధ్య చక్కర్లు కొట్టాను. వారం వారం, మధ్యలో సెలవుల్లోనూ ఒకటే తిరుగుడు. టైల్స్ సెలక్షన్, కర్టెన్స్ సెలక్షన్, షో లైట్స్ సెలక్షన్, పెయింట్స్ సెలక్షన్స్, కలర్స్ సెలక్షన్, ఫాల్స్ సీలింగ్ డిజైన్ సెలక్షన్… ఒకటా రెండా! ఒకటే తిరుగుడు అంటే నమ్మాలి మరి! డబ్బులు మరిన్ని ఉంటే ఇంకా చాలా సెలక్షన్స్ ఉండేవి. అదృష్టవశాత్తూ మనకంత డబ్బు లేదు. కాబట్టి బతికిపోయాం. (వణిజులు నష్టపోయారు!)

ముఖ్యమైన కారణం నా కొత్త ఆఫీసు. సిబ్బంది కొరత వల్లా, డిపార్ట్ మెంట్ లో ఇతర ఒకరిద్దరు సిబ్బందికి పని తెలియనందునా నాకు ఊపిరి సలపని పని! పొద్దున వెళ్ళి సీట్లో కూర్చుని తల వంచితే మళ్ళీ 2 గంటలకే తల ఎత్తడం. మూడు, మూడున్నరకి ఆఫీస్ కి వెళ్తే మళ్ళీ ఆరూ, ఏడున్నరకే తిరిగి ఇంటికి చేరడం.

ఎంత చేసినా ఇంకా పని మిగులుతూనే ఉండే సీటు నాది. మా డిపార్ట్ మెంట్ కి మరొకర్ని ఇవ్వాలని ఇక్కడికి వచ్చినప్పట్నుండి డిమాండ్ చేస్తున్నా. కానీ యూనియన్ గొడవల వల్లా, పై అధికారులకు సంబంధించిన కొన్ని వైఖరుల వల్లా అది వీలు పడలేదు.

పైగా నేను చేసే పని చూసి ‘అమ్మో ఇంత పనా, నేను రానంటే నేను రాను’ అంటూ నా కొలీగ్స్ వంతులు పెట్టుకున్నారు. మొత్తానికి గొడవలు, ఫిర్యాదులు, అలకలు, బుజ్జగింపులు… అన్నీ అయ్యాక ఒక అసిస్టెంట్ ని ఇవ్వడానికి నిర్ణయం జరిగింది. 10 రోజుల క్రితం నిర్ణయం జరిగితే ‘మంచి రోజు’ అంటూ వాయిదా వేస్తూ ఆయన నిన్ననే కొత్త సీట్లోకి మారారు. ఆ విధంగా నాకు సమయం మిగిలే అవకాశం లభించింది. పని ఒత్తిడి, యూనియన్ గొడవలు ఒక పెద్ద డైవర్షన్!

పనులు మొదలవుతాయనగా మా మామగారు కాలం చేశారు. దాంతో వాటిని రెండు వారాలు వాయిదా వేసుకున్నాము. మధ్యలోనేమో మా బంధువు ఒకరికి తీవ్రమైన జబ్బు చేసింది. చనిపోయారన్న కబురూ అందింది. కానీ ఇంతలోనే, బతికి తీరాలన్న స్ధిర నిశ్చయం వల్లనో ఏమో, 15 ని.ల సేపు చనిపోయిన ఆయన రీసస్టికేషన్ చర్యల సహాయంతో మళ్ళీ ఊపిరి పీల్చడం ప్రారంభించారు. కానీ ఈ క్రమంలో కొన్ని అవయవాలు పాడయ్యాయి. ఫలితంగా ఆయన సెమీ కోమాలో కొనసాగుతున్నారు.

ఎవరికీ రాకూడని జబ్బు ఆయన్ని పట్టుకుంది. చక్రాల కుర్చీకి పరిమితం అయిన ప్రఖ్యాత ఫిజికిస్టు స్టీఫెన్ హాకింగ్ ఉన్నారు కదా. ఆయన్ని పీడిస్తున్న ‘మోటార్ న్యూరాన్ డీసీజ్’ మా బంధువునీ పీడిస్తోంది. ఈ హడావుడి వల్ల మేము రెండుసార్లు హైద్రాబాద్ పరుగెత్తాము. ఆయన్ని రెండోసారి చూడ్డానికి వెళ్లినప్పుడు ఐ.సి.యులో ఉన్నారు. అది పేద్ధ ఐ.సి.యు. రోగులకి అంతేలేనట్లున్న ఐ.సి.యు. అక్కడ చాలా చిత్రమైన వైరుధ్యాల్ని నేను చూశాను.

అక్కడ ఎంతోకొంత ప్రశాంతంగా ఉన్నది మంచం పైన ఉన్న రోగులే. చలనం ఉండీ లేనట్లుగా… భారంగా ఊపిరి పీలుస్తూ… కానీ ప్రశాంతంగా. వారి దగ్గర ఉన్న డాక్టర్లు, నర్సులు యంత్రాలే. ఆ చూడ్డానికి వచ్చినవారిలోనే బోలెడు వైరుధ్యాలు. (జీవం ఉన్న చోటనే వైరుధ్యం, వైరుధ్యం ఉన్న చోటనే జీవం!) కొందరు ఆందోళనగా, భయంగా, ఆతృతగా ఉంటే మరికొందరు ఎందుకొచ్చిన చావు (బతుకు)రా బాబూ అన్నట్లున్నారు. కొందరు దీర్ఘంగా, దిగులుగా, శూన్యంలో చూస్తుంటే, మరికొందరు సాలోచనగా తమలో తామే మాట్లాడుకుంటున్నట్లుగా ఉన్నారు. ఎక్కువమందిలో కనిపించింది విసుగు. తక్కువమందిలో కనిపించింది తమపని తాము చేస్తున్నామన్న సంతృప్తి.

ఒక చావు ఎన్నో బతుకుల్ని కదిలిస్తుందని నాకనిపిస్తుంది. చనిపోయింది ఎవరైనా సరే, వారి చుట్టూ ఉన్న వాతావరణాన్ని ఒక సెట్ ఆఫ్ బావోద్వేగాలతో ఛార్జి చేస్తుంది.  ఆ భావోద్వేగాల నుండి బైటికి రావడం కొంతమందికి చాలా కష్టంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే ఆ చావు మనలోని మనకే తెలియని మూలల్లోకి చొరబడుతుంది. చనిపోయారన్న వార్త కంటే ఎలా చనిపోయారన్నది మనో నిశీధిని పలు రకాలుగా చిందర వందర చేస్తుంది. తర్జన భర్జనలు కలిగిస్తుంది. నేను చెప్పేది చావు పట్ల ఉన్న భయం గురించి కాదు. చావు పేరుతో బతుకులో పడుతున్న అగచాట్ల గురించి.

సన్నిహితుల మరణం మనకు సరికొత్త మానవ ముఖాల్ని పరిచయం చేస్తుంది. సరికొత్త ప్రవర్తనల గాలి మనల్ని తట్టేలా చేస్తుంది. ఒక్కోసారి మనల్ని మనకి పరిచయం చేసినా ఆశ్చర్యం లేదు. సంవత్సరాల తరబడిన బతుకు చూపించని అగాధాల్నీ, ఎత్తులనూ ఒక చావు అంతిమయాత్ర మనకు చూపవచ్చు. ఇదంతా ఎందుకంటే మామగారి మరణం, బంధువు మృత్యువుతో చేస్తున్న పోరాటం నాలో అలజడి కలిగించాయని చెప్పడానికి.

ఇది చావు తప్పదన్న అలజడి కాదు. ఇక ముందు నచ్చినట్లుగా బతగ్గలమా అన్న అలజడి ఇది. ఇన్నాళ్లూ అనుకున్నట్లుగా బతకలేకపోయినప్పుడు ఇక ముందు అనుకున్నట్లుగా బతకగలం అన్న హామీ ఉండదు కదా మరి! This appears like pessimism. But, sometimes, that is how the truth appears. A society full of contradictions makes innumerable impressions on a human(istic) mind. Isn’t it?

ఆ ఆ వస్తున్నా, వస్తున్నా. ఇంతకీ ఎక్కడున్నాం? సెలవుకి కారణాలు ఏమిటి అన్న దగ్గర. పై కారణాలన్నీ నా సెలవుని పొడిగిస్తూ పోయాయి. మొత్తం మీద, ఇక ఆలస్యం కాకుండా, మళ్ళీ రాత మొదలు పెట్టగలిగినందుకు సంతోషంగా ఉంది.

ఈ రెండు మూడు నెలలూ పాఠక మిత్రులు నన్ను కదిలిస్తూనే ఉన్నారు. ముల్లు గర్రతో పొడుస్తూనే ఉన్నారు. కొందరు పెద్దలు ఆందోళన చెందారు కూడాను. ఆందోళన అవసరం లేదని తెలిశాక, సున్నితంగా అదిలించి మందలించారు.

ఇంకా మిత్రులు అనేకులు క్షేమ సమాచారాలు ప్రత్యక్షంగా ఆరా తీశారు. వారంతా నా అనుభవంలోకి వచ్చినవారు. బ్లాగ్ ద్వారానే నన్ను వెనక్కి లాక్కువచ్చేందుకు పలువురు మిత్రులు ప్రయత్నించారని నేను మళ్ళీ గ్రీసు ఆర్టికల్ పోస్ట్ చేయడానికి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే తెలిసింది. వారు సెలవు కాలంలో నా ఎరుకలో లేరు. ఈ సెలవులో నేను బ్లాగ్ ముఖం చూళ్ళేదు. సెలవంటే సెలవే కదా మరి. నిజానికి చూసే ధైర్యం లేకనే చూళ్లేదు.

బాధ్యతను గుర్తు చేసి నన్ను నాకు తెలిపిన ఈ మిత్రులందరికీ మనసారా కృతజ్ఞతలు!  పెద్దలకి నమస్సులు!

ఇక మొదలెడదాం! (ఈ డైలాగ్ పైన కాపీ -రైట్స్- హక్కులు తీసేసుకున్నా. ఎవరూ సినిమా టైటిల్ గా పెట్టరాదు!)